Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

"ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ "ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ" -ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΣΗΣ ΦΥΣΗΣ ΣΟΣΙΑΛΗΣΤ(Ρ)ΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΗΛΙΘΙΕ!..."




Με την ευκαιρία του BREXIT, και τις διαφορες πανικόβλητες και υποκριτικές κραυγές για την ανοδο του εθνικισμου, της ξενοφοβίας κλπ στην ΕΕ...

...σας προτεινουμε το ακολουθο αρθρο μας, δημοσιευμένο στο πολυ πυκνό και ενδιαφερον περιοδικο " ΑΦΥΠΝΙΣΗ -Γεωπολιτικές, Εθνικές και Κοινωνικές Αναλύσεις" ...

...που εκδίδεται στη Λαρισα ως συνδομητικο-ΔΕΝ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ ( συνδρομή 15 € ανα 6 μηνο, καταθεση , αν το επιθυμειτε, στον Τραπεζικο Λογ σμο Τραπεζας Πειραιως GR230171 784 0006  784 133 2051 71-η αντικαταβολή με την δωρεαν παραδοση στη Διευθυνση σας απο courrier -τηλ 2410289807-6936066108 -naris al@yahoo.gr 



ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ «ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ»-ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΣΗΣ ΦΥΣΗΣ ΣΟΣΙΑΛΗΣΤ(Ρ)ΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΗΛΙΘΙΕ!...


Συγχωρήστε μας την παράφραση της γνωστής φράσης της Χίλαρι Κλίντον « Είναι η οικονομία, ηλίθιε!»…
Γιατί φαίνεται ότι οι ηλίθιοι πλέον περισσεύουν, και ιδίως στην καλβινοσοσιαληστ(ρ)ική ψευτοΕυρώπη….
Πάνω από την οποία (άλλη παράφραση αυτή…) «πλανιέται εάν φάντασμα-το φάντασμα της «ακροδεξιάς» (φυσιολογικά, θα λέγαμε, μια και το άλλο το πασίγνωστο κόκκινο «φάντασμα», αυτό του «κομμουνισμού»,με το οποίο άρχιζε το « Κομμουνιστικό Μανιφέστο», που συνέγραψε ο συντηρούμενος από τον εργοστασιάρχη Εγκελς Κάρολος Μαρξ, για να αναπτύσσει ημιτελείς θεωρίας χωρίς «δια ταύτα») , στοίχειωσε τις μέρες, τις νύχτες και τα νιάτα μας για πάνω από 70 χρόνια ( 1945-2015)…
Έχει τελευταία γεμίσει ο κόσμος των ΜΜΕ και της ιδεολογικοπολιτικής σκέψης και γραφής με δακρύβρεκτα, απελπισμένα, μοχθηρά και πανικόβλητα,έκπληκτα άρθρα για την «απρόσμενη» κατά τους κεντροαριστεροκομμουνιστές γράφοντες «άνοδο της ακροδεξιάς, των εθνικιστικών και λαϊκίστικων Κομμάτων και Κινημάτων στην Ευρώπη»-αλλά εσχάτως, και στις ΗΠΑ με τον καλπάζοντας Ντόναλντ Τραμπ…
Δεν είναι τυχαίο ότι με αφορμή τις προεδρικές εκλογές της Αυστρίας, ο πλανήτης έχει στρέψει ξανά το βλέμμα του στις πολιτικές διεργασίες στην Ευρώπη και την τάση ενίσχυσης των ακροδεξιών κομμάτων.
Παράλληλα όμως, η δυναμική του Χόφερ που παραλίγο να γίνει ο πρώτος «ακροδεξιός» Πρόεδρος στην Ευρώπη, υπήρξε ορόσημο για τα ενισχυόμενα «ακροδεξιά» κόμματα σε όλη την Ευρώπη, που κατάφεραν να κερδίσουν από την προσφυγική κρίση και την διαδεδομένη δυσαρέσκεια για τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας, όπως σχολιάζει το Reuters.
Με αυτή την αφορμή, οι New York Times π.χ. αποφάσισαν να ξανακοιτάξουν την Ευρώπη, σκιαγραφώντας το κατά πόσο οι χώρες της κινούνται προς τα δεξιά. Εν μέσω προσφυγικής κρίσης, υποτονικής οικονομικής ανάπτυξης και ενισχυόμενης απογοήτευσης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα κόμματα της δεξιάς- άλλα παραδοσιακά και άλλα νεοσυσταθέντα- καταγράφουν εκλογική επιτυχία σε ολοένα και περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, αναφέρουν οι New York Times.
Συγκεκριμένα για την Ελλάδα, αφού κάνει αναφορά στην είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή και στις συλλήψεις των ηγετικών στελεχών της, σημειώνει ότι μπορεί να είχε «σιγήσει» σε μεγάλο βαθμό στο ξέσπασμα της προσφυγικής κρίσης, αλλά προσθέτει ότι τις τελευταίες εβδομάδες τα μέλη της κάνουν πορείες σε αρκετές περιοχές, στις οποίες φιλοξενούνται πρόσφυγες.
Η Αυστρία δεν είναι βέβαια η μόνη χώρα για την οποία έχει προκληθεί ανησυχία, σε αυτό το «μέτωπο». Στην Πολωνία, το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη επέστρεψε στην κυβέρνηση παίρνοντας το 39% στις εκλογές του 2015. Στην Ουγγαρία το κόμμα του Βίκτορ Ορμπάν έχει κερδίσει τις τελευταίες τρεις αναμετρήσεις, προκαλώντας ανησυχία σε πολλούς δυτικούς ηγέτες για τον ολοένα και πιο απολυταρχικό τρόπο διακυβέρνησης.
Στη Σουηδία, το ακροδεξιό κόμμα Δημοκρατικών πήρε περίπου το 13% στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2014 και εξασφάλισε 49 έδρες στο κοινοβούλιο των 349. Στη Γερμανία, το ακροδεξιό AfD, που ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια ως κίνημα διαμαρτυρίας ενάντια στο ευρώ, πήρε έως και 25% στις περιφερειακές εκλογές του Μαρτίου.
Και βέβαια είναι και το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία, το οποίο προκάλεσε ιδιαίτερη ανησυχία στον πρώτο γύρο των περιφερειακών εκλογών τον Δεκέμβριο (27%), αλλά στο δεύτερο γύρο δεν κατάφερε να πάρει ούτε μία περιφέρεια. Η Μαρίν Λεπέν αναμένεται να είναι υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του 2017 και να περάσει στον δεύτερο γύρο.
Δεν περιμέναμε βέβαια από τους New York Times να είναι σε θέση να αναλύσουν «μαρξιστικά»  το φαινόμενο. Εμείς όμως μπορούμε…
Τα συστημικά ΜΜΕ, οι άρχουσες τάξεις και τα Κόμματα -εργαλεία τους πάντοτε επιβίωναν και με χρήση «φαντάσματων» που βέβαια τα ίδια κατασκευάζουν για φόβητρο προς τους λαούς και τους «προβατοποιημένους» ψηφοφόρους …
Μην ξεχνάμε ότι η  Ευρώπη έζησε για πολλές δεκάδες χρόνια με το «φάντασμα» του «Σιδηρού Παραπετάσματος» και της «Ρωσικής Αρκούδας» (που από ότι αποδείχθηκε από την πτώση της το 1989 χωρις σχεδόν «τουφεκιά», μόνο «αρκούδα» δεν ήταν…)
..ενώ ειδικότερα η χώρα μας έζησε μέχρι το 1974 με το τρόμο των «κατσαπλιάδων», των «συμμοριτών», και του «κονσερβοκουτιού», συγκαλύπτοντας τις αγριότητες και τα αίσχη των «νικητών» του Γράμμου-Βίτσι…
 Και βέβαια, όλοι αυτοί κάνουν πως λησμονούν τον περίφημο «Νόμο του Ντάλτον»: 
 «Παν αεριον καταλαμβάνει όσο χώρο του διατίθεται» που ισχύει και για τις κοινωνίες, αφού και η Φύση και η Κοινωνία απεχθάνεται τα κενά...
Αν αφήσουμε στην άκρη το «τσουβάλιασμα» αδιακρίτως εθνικιστών, ακροδεξιών, λαϊκιστών, τοπικιστών κλπ που ασφαλώς αποτελούν διαφορετικά πολιτικά ρεύματα στον μη κεντροαριστερό χώρο, οι κλαψουρίζοντες «προοδευτικάριοι» φαίνεται να παραθεωρούν ότι αυτό που αποκαλούν «άνοδο της ακροδεξιάς» στην Ευρώπη δεν είναι παρά μια αντίδραση «a contrario» –εκ του αντιθέτου-των λαϊκών και μικρομεσαίων στρωμάτων στις παραλείψεις, την έλλειψη προτάσεων, την απουσία μόχθου εργασίας για συγκεκριμένες προτάσεις  των σοσιαλαριστερών Κομμάτων…
…σε συνδυασμό με την απογοήτευση και οργή για την συνεχή και αφόρητη «απόσταση λόγου και έργων», την υποκρισία, τη διαπλοκή, τον σκανδαλώδη διεφθαρμένο πλουτισμό, τις δημαγωγίες και τη στρεψοδικία των σοσιαλαριστερών πάσης φύσης κομμάτων, πολιτικών και διανοουμένων…
Γιατί αυτό υπήρξε το ένα θανάσιμο αμάρτημα των σοσιαλαριστερών πολιτικών  και διανοουμένων σε όλη τη Δύση. Η αλαζονεία και η περιφρόνηση προς το λαό και το προλεταριάτο που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσαν, θεωρώντας το «εύκολο πνευματικό θύμα|», αμόρφωτο κι ανίκανο να «καταλάβει» πότε το εξαπατούν, που «χάσκει» κεχηνός μπροστά σε περίτεχνες θεωρίες, νοητικές πολιτικοιδεολογικές κατασκευές και φράσεις που το ίδιο δεν μπορει να αρθρώσει…
Και μαζί με το άλλο, ένα «Ευρωπαϊκό Φαναριωτισμό» που υπαγόρευε οι σοσιαλαριστεροί διανοούμενοι και πολιτευτές να φιλοδοξούν να «αλώσουν» το σύστημα από τα «μέσα» (μη αντέχοντας όμως να μη βάλουν το δάχτυλο στο μέλι  και τα χρήματα της εξουσίας με διάφορα  προσχήματα, όπως εκείνος ο ανεκδιήγητος, υπόπτου καθαριότητας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Κοζάνη Διαμαντόπουλος, που δεν παρέδιδε την «Βουλευτική Μερσεντέ» γιατί ήταν λέει, εργαλείο δουλειάς ( !!)  για να επισκέπτεται τα ..εργοστάσια!!!)
Δεν υπολόγισαν καλά.
Δεν σκέφτηκαν ότι ο απλός και μη πτυχιούχος ΑΕΙ λαός, αυτά τα βλέπει πολύ καθαρά δίνοντας έμφαση στο «παράδειγμα» και στην «πράξη».
Θέλει να βλέπει στάση και τρόπο ζωής αντίστοιχη με τις θεωρίες, και έργα-κάτι εύκολα ορατό και για αγράμματους… .
Και θέλει να βλέπει παράδειγμα, αυταπάρνηση, αυτοθυσία, συνεχή επαφή με το λαό, σκληρή δουλειά, συνειδητή κι όχι υποκριτική συμπεριφορά «καλόγερου» από τους σοσιαλαριστερούς που επικαλούνται «ηθικά πλεονεκτήματα» και «ιστορικές θυσίες»…
Δεν μπορεί να βλέπει βουλευτές σε περίοδο ψήφισης μέτρων εξαθλίωσης του, να μην προτάσσουν την μείωση των δικών τους μισθών κατά αντίστοιχα ποσοστά…
Δίνει μια, δυο, τρεις ευκαιρίες -και το έδωσε σε όλη την Ευρώπη από το 1945 μέχρι το 2005-για 60 ολόκληρα χρόνια.
Ψήφισε κομμουνιστές, σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, κεντροαριστερούς, οικολόγους, κοκκινοπράσινους, «ελευθεριακούς», κάθε είδους και παραλλαγής.
Και αντί κάποιου αποτελέσματος για αυτόν, είδε ο απλός λαός παρέες, κλίκες, πλουτισμό, off shores , κότερα, πολυτελή ζωή όλων αυτών των σοσιαλαριστερών που  απαντούσαν πάντοτε και απαράλλαχτα στο αίτημα για συνέπεια και αυτοθυσία και σε προσωπικό επίπεδο: «Αυτά είναι λαϊκισμοί!...»
Ε, δεν αντέχει πια κυρίως την κοροϊδία και την αλαζονεία.
Δεν αντέχει την ανικανότητα των απανταχού σοσιαλαριστερών να  ξεχωρίσουν ότι, π.χ., άλλο «ουμανισμός» και «φροντίδα για τους πρόσφυγες πολέμου» και άλλο το «μπάστε σκύλοι αλέστε» για τους λαθρομετανάστες ( αποκρύπτοντας πονηρά ότι το κρυφό διακύβευμα είναι η διατιθέμενη έτσι φτηνή η εργασία για τους σοσιαλαριστερούς μικρομπακάληδες …)
Και δεν ανέχεται να μην ακούει καμμιά αυτοκριτική ποτέ, κανένα «που κάναμε εμείς λάθος», ούτε να βλέπει καμμιά αλλαγή πορείας, κανένα ξεκαθάρισμα από ζιζάνια και περιττά λίπη και πνευματικές «Φίλιες» κοιλιές, καμμιά επάνοδο σε μια αριστερή ασκητική και λιτότητα, παρά να ακούει μόνο κραυγές για «ακροδεξιούς» και «τραμπούκους», ρίχνοντας πάντα τις ευθύνες αλλού-αυτό το «αλλού» και «άλλο» που όμως από τις δικές τους ρωγμές και κενά μπήκε σαν ομίχλη στο κοινωνικό σπίτι που το νόμιζαν άκοπα και πρόχειρα αποκλειστικά δικό τους ….
Γιαυτό και σήμερα ανέρχεται έτσι ραγδαία η μη σοσιαλαριστερή πολιτική ατζέντα στην Ευρώπη, παντού, σε κάθε γωνιά.
Για «τιμωρητικούς λόγους, νόμιμους όμως επίσης (ας θυμηθούμε τον εξ- «οστρακισμό» της Αρχαίας Αθήνας…) αλλά και διότι τα λεγόμενα «ακροδεξιά» εθνικιστικά, λαϊκίστικα και τοπικιστικά Κόμματα διατυπώνουν ένα αποφασιστικό, καθαρό, αν και συχνά «μαύρο-άσπρο», λόγο και επιδεικνύουν έμφαση σε αποτελεσματικότητα και μαζικότητα κοινωνικών αναφορών που ηχεί απαραίτητη ακριβώς στα αυτιά εκείνων των κοινωνικών στρωμάτων που αρχικά υποστήριξαν, μετά ανέχθηκαν, αλλά τώρα κουράστηκαν από τα «ήξεις-αφίξεις», την ασάφεια, τις παλινωδίες, τα «παζάρια» αλλά και τις προδοσίες και «ξεπουλήματα» των «σοσιαλαριστερών»…
…κυρίως όταν αυτοί αποδείχθηκαν-όπως σήμερα στην Ελλάδα και τη Γαλλία- τα ικανότερα να εφαρμόσουν «δεξιές πολιτικές» με «αριστερή» συγκάλυψη και συγκράτηση των μικρομεσαίων και προλεταριακών μαζών, που αργούν να πιστέψουν ότι οι «δικοί τους άνθρωποι» (οι Τσίπρες και οι Ολάντ) κάνουν αυτή την προδοσία ( είναι ακριβώς ο χρόνος αυτός που χρειάζεται ο νεοφιλελευθερισμός για να περάσει τη γραμμή και τα μέτρα του…)
Θα μας πουν: «Δηλαδή είναι μόνο θέμα συμπεριφοράς και επικοινωνίας αυτή η κατάρρευση της σοσιαλαριστεράς, που σπρώχνει τα απογοητευμένα και συντριβόμενα κάτω στρωματά της κοινωνίας στην «ακροδεξιά»;
Όχι , βέβαια…Γιατί πρέπει να εξηγήσουμε και την υλιστική βάση αυτής της ανικανότητας της σοσιαλαριστεράς να επιδείξει πρόγραμμα, αποτελεσματικότητα και συνέπεια «λόγων και έργων»-το δεύτερο και καθοριστικό θανάσιμο αμάρτημα τους…
Και να φωτίσει αυτό το «συντριβόμενων»…
Γιατί πίσω από όλα αυτά είναι τέσσερεις όλοι κι όλοι αριθμοί που τα εξηγούν όλα-και την κρίση στην ΕΕ/ΕΖ, και την κατάρρευση της σοσιαλαριστεράς, και την εξ αντανάκλασης άνοδο της λεγομένης «ακροδεξιάς»:
Αφού καμμιά σοσιαλαριστερή πρόταση δεν θα καταφέρει , με όση αυταπάρνηση και «καλογερική» στάση ζωής κι αν υιοθετήσει…- ποτέ να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των 300 €/μήνα  -μισθό Βουλγαρίας-όπου θέλει να οδηγήσει την Ευρώπη ο Σόιμπλε, και των 30 €/μήνα  του εργάτη του εκτός Δύσης Κόσμου, όπου έχουν πλέον μεταφερθεί όλα τα εργοστάσια της Δύσης χάρις στην παγκοσμιοποίηση που η ίδια η Δύση επέβαλε- με τη βοήθεια των «διεθνιστών»  σοσιαλαριστερών   
,,,που πήγαν στην Αβάνα αλλά  ξέχασαν πίσω τους τα Μόυλενμπεκ…
…ούτε μεταξύ των 40 ωρών την εβδομάδα που δουλεύουν οι Δυτικοί (πλην Ελλάδας ,βέβαια…) και των 70-80 ωρών /εβδομαδιαία που δουλεύουν οι εργάτες και λοιποί εργαζόμενοι στον εκτός Δύσης κόσμο…(σκεφτείτε ότι οι Γάλλοι εργάτες σήμερα διαδηλώνουν ενάντια στο να αυξηθεί το ωράριο από 40 σε 45 ώρες την εβδομάδα !...)
Όσο κι αν δεν αρέσει στις «ευαίσθητες ψυχές» λοιπόν, μόνο πολύ αυστηρές προτάσεις και πράξη με κοινωνική συμμετοχή, κρατικά ελεγχόμενη οικονομία, αποκλεισμό της εισόδου λαθρομεταναστών, περιορισμό των υπερκερδών του καπιταλισμού αλλά και της πνευματικής και ιδεολογικοπολιτικής ηγεμονίας των υλιστικών και αυτάρεσκων ατομιστικών αξιών της σοσιαλαριστεράς,  με επάνοδο στις εθνικές  και τοπικές αξίες και παράδοση, και στον κοινωνικό πατριωτισμό, και σε Νόμο και Τάξη  είναι αυτά που κάνουν τα εθνικιστικά και λαϊκίστικα κόμματα να αλώνουν τη μια μετά  την άλλη τις απογοητευμένες, οργισμένες πρρολεταριακές και μικροαστικές γειτονιές  της Ευρώπης  πείθοντας ότι έτσι θα  διασώσουν την διαλυμένη από την «χρόνια» σοσιαλαριστερά Γριά Ήπειρο.
Ενώ η φόρμα, τα συνθήματα, και τα λοιπά στοιχεία και σύμβολα του αντισοσιαλαριστερού ρεύματος που δονεί την Ευρώπη από άκρου εις άκρον, είναι μόνο για να τα «χαζεύουν» πικρόχολα οι «χάσκοντες» διανοούμενοι της σοσιαλαριστεράς, που ξέρουν βέβαια μέσα τους ότι «δια τας αμαρτίας των» χάνουν πλέον το παιγνίδι…


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου